وبلاگ قدیم دومان آپ شد بدو از دست ندیشا

                                              اما نشد 

 می خواستم جرعه ای از آب گوارای حیات بنوشم اما چشمه امید

 خشکیده بود .

 خواستم دستم را به شاخه ای بگیرم اما آن شاخه خشکیده بود

 شکست .

 خواسنم عمیق تر نگاهش کنم اما اشک مقابل چشم هایم را گرفته

 بود .

 خواستم فریاد بزنم اما بغض راه گلویم را بسته بود .

 خواستم بر خیزم اما تکیه گاهی برایم نبود .

 خواستم از اتاق تاریک خود خارج شوم و بسوی نور خورشید که از

 تک روزنه کوچک اتاق قضای اتاق را روشن و گرم کرده بود بروم

 همین که چند قدمی  برداشتم هوا ابری شد وخورشید پشت ابر ها

 رفت و اتاق دوباره سرد و تاریک شد دومان همان جایی که بود

 نشست چون چند قدم از این اتاق تاریک و سرد را در زمان روشنایی

 طی کرده بود و هم اکنون در انتظار اینکه ابر های سیاه کنار بروند

 و دباره اتاق روشن و گرم شود و دومان به سمت روزنه امید گام

 بر دارد .

               دریغ از فریاد رسی

           دریغ از همنفسی

         و فریاد از بی کسی

  دومان: و حال من با ز مانده ام    و ...........