چندين سخن نغز كه گفتى كه شنودى

ور باد نبودى كه سر زلف ربودى

                                 رخساره معشوق به عاشق كه نمودى

و مردن نمى هراسيد با روكيماى نياكان مانند شير غرّان به

دل دشمن گمراه كنندگان مايگاه زده و چندين تن را در آن

واحد به زمين انداخت.روحيه ضعيف واز هم پاشيده وتشتت

و تفرقه اى كه بر دشمن غالب گشته بود راه بازگشتى جز

مبارزه با دومان را برايشان مقدر ننمود به ناچار با رشادت

از هر سو به توآ كار يورش بردند.

مى گويند:در آب شب تيره و تار اسبها از هياهو و گردوغبار

و دود وآتش فراهم آمده ديوانه شده بودند كه دومان با خروج

از استراتژى رزم كوهستان خود را به بلندى دامنه كوه رساند

او كه براى قسط و عدل قيام كرده بود با نبوغ نظامى بى همتا

واتكال به قدرت لايزال حضرت باريتعالى مبارزه را پيش

مى برد.نيروى نقابدارن مرگ اين خرد ستيزان و عقل ستيزان

كه از سفاكترين و بى رحم ترين مزدوران جنگى بودند.

اندك اندك از پاى در آمدندو عده ايى معدود نيز فرار را بر

قرار تر جيح دادند.

مى گويند:سپيده دمان هنگام بر آمدن آفتاب آخرين نفرات

نيز از تيغ روكيماى نياكان گذشت.هر كجا نظاره گر بودى

تلّى از لاشه اين بخت بر گشتگان مرگ بود.دومان تو مرد

رزمى توآ همانطورى كه در مجمع مردگان نويدش را داده

بود دنياى زندگان را در كنار دنياى اموات قرار داد.

مى گويند:تنها مردى كه از جنگ دره كل جان سالم به در برد

هاشى ريو فرمانده نقابداران كه در آخرين لحظات پيكار از

اسب پياده و در برابر قهرمان توآ زانو بر زمين زد.

دومان به صورت اين مرد رزمى نگاه كرد و با تبسمى زيبا

انسانى.گر با ما مانى به خود آئى.تو خود بخشى از

سر نوشت خويشتنى و اين لحظه دوران سازى بر تو كه

رحمت يافتى!فرزند توآكسى كه پشيمان شد و اطاعت نمود

بخشش بايد و كسى كه بخشش يافته سزا نشايد.

مى گويند:هاشى چون از كوه ارخه تو گام بيرون نهاد بر روى

اسبى راهوار پريده و به طرف حكومت شين من ركاب زد.

اسب چون باد مى رفت و سوار و اسب هرگز خسته نمى شدند

هاشى ريو جنگجو وشمشير باز تعليم يافته ساموراى با سيماى

متناسب وارد مقّر فرماندهى شين من متكبر در دژ نيلوياش

شد و در جلو پيشواى بزرگ با احترام زانو زد قاصد شوم

غمگينانه و با رنج به خود پيچيد و با اندوهى عميق و به

آوايى نرم روايت درد ناكى از فضيلت حقيرش در برابر

فضائل فرزند شهر توآ را آغاز و به انجام رساند و خاموش

شد و سكوتى ژرف.

                      اين زمان بگذار تا وقت دگر