دومان

                                        مرگ الهه

 آن روز ......

 که پرستوی مها جر کوچک قلبم

  را به کوی محبتت کوچ دادم

 فکر می کردم

 با خبر شکوفایی شکوفه های تبسمت بر می گردد

 اما .......

 تو آن را اسیر قفس ماتم و تنهایی کردی

 و من همچنان چشم انتظارم

 مهربانا !

 خبر خندیدنت را حلقه بر گردن پرستو کن

 تا در پناه بدرقه نگاهت باز گردد

 آیا ..............

 آن روز که حدیث لبخند را زمزمه می کردی

و به دنبالش نگاه گرمت را نثار می کردی

 هرگز

 خبر ازمرگ الهه و پژمردن گل شقایق شنیده بودی ؟